ห้องจัดแสดงที่ 9 ศิลปหัตถกรรมพื้นบ้าน และเครื่องใช้ในครัวเรือน

เครื่องครัว
ครัวเรือนตามบ้านแถบอีสานมักปลูกแยกเป็นหลังเล็กๆ อยู่ทางทิศตะวันตกของเรือนนอน ข้าวของเครื่องใช้ในครัวก็คล้ายคลึงกับครัวภาคอื่นๆ ชาวอีสานรับประทานข้าวเหนียวเป็นหลัก สิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ อุปกรณ์สำหรับนึ่งข้าวเหนียว ได้แก่ หม้อนึ่ง หวด ไม้ค้อนด้าม (ไม้ส่ายข้าว) กระเบียน กระติบ และก่องข้าว เป็นต้น อาหารคาวมีลาบ ก้อย แกงอ่อม แจ่ว ส้มผัก (ผักดอง) หมูส้ม (แหนม) ในการปรุงอาหารเกือบทุกชนิดต้องใส่ปลาร้า

ชาวอีสานมีธรรมเนียมว่า ก่อนกินข้าวต้องไหว้แม่โพสพก่อน ถ้ามีคนเดินผ่านมาต้องเรียกให้ร่วมวงรับประทานด้วย และถ้ามีอาหารมาก จะต้องแจกจ่ายเพื่อน ญาติ หรือเพื่อนบ้านเป็นการผูกไมตรี

เครื่องครัว

ก่องข้าว

เชี่ยนหมากอีสาน
การจัดเชี่ยนหมากหรือขันหมากมารับรองแขกที่มาเยือน ถือเป็นประเพณีอย่างหนึ่งในสังคมชนบทอีสาน ในเชี่ยนหมากบรรจุหมาก พลู ปูน แก่นคูน (ราชพฤกษ์) เปลือกสีเสียด ยาเส้นนวด (สีผึ้ง) และมีดสะนาก (กรรไกรหนีบหมาก)

การกินหมากหรือเคี้ยวหมากควรฝานหมากและเปลือกสีเสียดบางๆ สับแก่นคูนหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เคี้ยวจนละเอียด แล้วเคี้ยวใบพลูที่ทาปูนม้วนเป็นรูปกรวยเรียกว่าพันพลู เมื่อพลูละเอียด จึงกลึงยาเส้นเป็นก้อนกลมถูฟันและนวดริมฝีปาก เรียกว่าสีนวดหรือสีปาก บ้วนน้ำหมากทิ้งเป็นระยะจนสีจาง จึงคายชานหมากทิ้ง

เชี่ยนหมาก

ขันหมาก (เชี่ยนหมาก)