พระพุทธรูปปางมารวิชัย
ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 23-24
สำริด
ย้ายมาจากวัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน
ขนาด หน้าตักกว้าง 43 ซ.ม. สูง 70.5 ซ.ม.
หมายเลขทะเบียน 562/18
         พระพุทธรูปปางมารวิชัย ประทับนั่งขัดสมาธิราบบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย มีเกสรบัวประกอบครองจีวรห่มเฉียงเปิดพระอังสาขวา สังฆาฏิยาวจรดพระนาภีหยักเป็นริ้ว           
         พระพักตร์ค่อนข้างยาว พระขนงโค้งปลายเรียวลงมาจรดหางพระเนตร พระนาสิกเล็กแหลม พระเนตรรูปกลีบบัวเหลือบลงต่ำ พระโอษฐ์มีปลายตวัดขึ้นมีขอบพระโอษฐ์เป็นเส้นบางๆ พระหนุเป็นปุ่มกลม พระกรรณยาว  พระเกศาเป็นขมวดแหลมค่อนข้างใหญ่ มีขอบไรพระศกเป็นเส้นนูนเล็กๆ พระเกตุมาลาค่อนข้างสูง พระรัศมีหักหายไป
         พระพุทธรูปองค์นี้เปรียบเทียบได้กับพระพุทธรูปล้านช้างประเทศลาว ซึ่งมีจารึกว่า หล่อในปีพ.ศ. 2027 แต่รูปแบบได้วิวัฒนาการไปบ้างเล็กน้อย จึงอาจสร้างขึ้นภายหลัง

พระพุทธรูปปางมารวิชัย
ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 20-21
สำริด
ย้ายมาจากวัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน
ขนาด หน้าตักกว้าง 78 ซ.ม. สูง 95ซ.ม.
หมายเลขทะเบียน 296/18
         พระพุทธรูปปางมารวิชัย ประทับนั่งขัดสมาธิราบ บนฐานเรียบเตี้ย พระพักตร์ค่อนข้างกลมพระขนงโค้ง พระนาสิกโด่ง พระเนตรรูปกลีบบัวเหลือบลงต่ำ พระโอษฐ์บาง พระกรรณยาว ขมวดพระเกศาใหญ่พระเกตุมาลาค่อนข้างกลม พระอังสากว้าง บั้นพระองค์เล็ก ครองจีวรห่มเฉียง เปิดพระอังสาขวา สังฆาฏิสั้นอยู่เหนือพระอุระหยักเป็นริ้ว

พระพุทธรูปปางมารวิชัย
ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 21-22
สำริด
ย้ายมาจากวัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน
ขนาด หน้าตักกว้าง 24 ซ.ม. สูง 29.5 ซ.ม.
หมายเลขทะเบียน 1136/18
         พระพุทธรูปปางมารวิชัย ครองจีวรห่มเฉียงเปิดพระอังสาขวา สังฆาฏิยาวจรดนาภีซ้อนกันสองชั้น ชั้นล่างยาวปลายหยักเป็นสองแฉก ชั้นบนสั้นกว่า ปลายตัดตรง พระพักตร์ค่อนข้างกลม พระกรรมยาวโค้งปลายชี้ไปด้านหลัง พระเนตรรูปกลีบบัว พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์ค่อนข้างแคบ ขอบพระโอษฐ์เป็นเส้นนูน ริมพระโอษฐ์เป็นเส้นตวัดขึ้นข้างบน พระเกศาม้วนเป็นขมวด พระเกตุมาลาเป็นรูปชามคว่ำ ไม่มีรัศมี ขอบพระเกศาเป็นเส้นนูนเล็กๆ พระหนุเป็นรอยนูนกลม นิ้วพระหัตถ์ยาวไล่เลี่ย พระองค์บอบบาง แสดงถึงอิทธิพลของศิลปะสุโขทัย

ชิ้นส่วนของเศียรและองค์พระพุทธรูป
ศิลปะหริภุญไชย พุทธศตวรรษที่ 17
สำริด
ย้ายมาจากวัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน
เศียร หมายเลขทะเบียน 150/18
ขนาด กว้าง 25.5 ซ.ม. สูง 39 ซ.ม.
องค์  หมายเลขทะเบียน 151/18
ขนาด กว้าง 57 ซ.ม. สูง 51 ซ.ม
         เศียรพระพุทธรูปองค์นี้มีพระพักตร์สี่เหลียม พระขนงเป็นรูปปีกกาต่อกัน พระเนตรเหลือบต่ำลง หางพระเนตรยาวลง ตรง ไม่ชี้ขึ้น พระนาสิกแหลมเรียว พระโอษฐ์มีขอบเป็นเส้น มีไรพระมัสสุอยู่เบื้องบน พระเกศาเป็นขมวดแหลม พระเกตุมาลาเป็นกรวยสูง ส่วนองค์จีวรห่มคลุม ซึ่งนิยมทำกันในพระพุทธรูปยืนของศิลปะทวารวดี

ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 20-21
สำริด
ย้ายมาจากวัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน
ขนาด กว้าง 14.5 ซ.ม. สูง 50 ซ.ม.
หมายเลขทะเบียน 177/18
         เทวดาประทับยืน พระพาหาซ้าย ข้อพระกรขวา พระเพลาตั้งแต่พระชานุลงไปชำรุด พระพักตร์มนเรียว พระขนงโค้งบรรจบกันเหนือนาสิก พระเนตรรูปกลีบบัวเหลือบลงต่ำ พระโอษฐ์กว้างมีเส้นขอบโดยรอบ พระหนุเป็นปม ไรพระเกศาเป็นขอบโค้งแหลมลงเหนือพระนลาฏ พระเศียรทรงศิราภรณ์มียอดเป็นบัวตูมด้านหน้า และด้านข้างของศิราภรณ์ทำเป็นดอกไม้สี่กลีบประดับอยู่ ส่วนลวดลายอื่นเป็นลายลูกประคำ พระกรรณขวาชำรุด พระกรรณซ้ายทรงกุณฑลรูปดอกบัวตูม พระองค์ท่อนบนทรงแต่ทับทรวงและลายสังวาลย์ พระพาหาขวาทรงพาหุรัดและทรงข้อพระกร ท่ีบั้นพระองค์ทรงพระปั้นเหน่งทรงผ้ายาวชักชายพก เป็นรูปเกือกม้า มีรูปดอกไม้สี่กลีบประดับ มียกหน้านางและผ้าแถบผ้าห้อยประดับทั้งองค์
         จากรูปแบบของเครื่องประดับและรูปทรง เทวดาองค์นี้น่าจะมีอายุอยู่ในราวปลายพุทธศตวรรษที่ 21

พระพุทธรูป
ศิลปะหริภุญไชย พุทธศตวรรษที่ 18
แผ่นเงินดุน
ย้ายมาจากวัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน
ขนาด กว้าง 5 ซ.ม. สูง 6 ซ.ม.
หมายเลขทะเบียน 73/18
         พระพุทธรูปทำด้วยแผ่นเงินดุน พระพักตร์รูปสี่เหลียม พระขนงเป็นเส้นนูนพระเนตรเป็นเส้นตรง เหนือพระเนตรเป็นเส้นขีด พระนาสิกเป็นสันพระโอษฐ์กว้างและหนา เหนือพระนลาฏทำเป็นขอบ ไรพระศกขมวด พระเกศาเป็นรูปสี่เหลี่ยม พระเกตุมาลาเป็นรูปกรวยขนาดเล็กมากพระกรรณใหญ่และยาวลงมาจรดพระอังสาครองจีวรห่มคลุม

เศียรพระพุทธรูป
ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 22-23
หินทราย
ย้ายมาจากวัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน
ขนาด กว้าง 17 ซ.ม. สูง 27.5 ซ.ม.
หมายเลขทะเบียน 407/18
         เศียรพระพุทธรูปหินทราย พระพักตร์เสี้ยม พระนลาฏกว้าง พระหนุแหลม พระขนงโค้งบรรจบกัน เหนือพระนาสิก พระเนตรเป็นรูปกลีบบัวเหลือบลงต่ำ พระนาสิกแคบแต่โด่งเป็นสัน พระโอษฐ์บางแย้มเล็กน้อยปลายตวัดขึ้น ระหว่างพระนาสิก และพระโอษฐ์สลับเป็นร่องเลียนแบบธรรมชาติ ไม่มีขอบไรพระเกศา เม็ดพระศกเป็นกลุ่มเรียงกัน และโค้งลงมาเหนือพระนลาฏ พระเกตุมาลาทรงกระบอกสูง
         ช่างเมืองพะเยานิยมใช้หินเป็นวัสดุหลักในการสร้างงานประติมากรรม พระพุทธรูปสกุลช่างพะเยานี้ได้รับอิทธิพลจากศิลปะสุโขทัย หมวดกำแพงเพชร ซึ่งอาจแพร่ขึ้นมาในคราวที่พระยายุธิษฐิระขึ้นมาครองเมืองพะเยาในต้นพุทธศตวรรษที่ 21

เศียรพระพุทธรูป
ศิลปะหริภุญไชย พุทธศตวรรษที่ 17-18
ปูนปั้นบนโกลนศิลาแลง
ย้ายมาจากวัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร จังหวัดลำพูน
ขนาด กว้าง 34 ซ.ม. สูง 44 ซ.ม.
หมายเลขทะเบียน 109/18
         เศียรพระพุทธรูป  ขนาดใหญ่ทำด้วยศิลาแลง หุ้มด้วยปูนหยาบๆพระพักตร์ค่อนข้างยาวพระนลาฏโหนก พระนาสิกแบนปลายบานใหญ่ พระขนงเป็นรูปปีกกานูนเชื่อมติดต่อกัน พระเนตรโปนเหลือบลงต่ำ  พระโอษฐ์กว้าง ริมพระโอษฐ์หนา มีไรพระมัสสุ เม็ดพระศกแหลม มีขอบไรพระเกศา ลักษณะเช่นนี้มีวิวัฒนาการสืบเนื่องมาจากพระพุทธรูป  ที่ได้รับศิลปะอิทธิพลศิลปะทวารวดี ซึ่งมีอายุในราวพุทธศตวรรษที่ 17